Op het gemeentehuis van Zandhoven heeft Dieter Troubleyn afgelopen week de opbrengst overhandigd van de twee ABBAharmonia concerten in z’n eigen dorp. Meer dan 1300 toeschouwers zagen dit mooie spektakel met maar liefst 3 Hafabra orkesten die Noa Neal, Celine van de Voorde en Dieter Troubleyn begeleidden. Bovendien leverden ze met al die ABBA muziek de prachtige soundtrack voor de film die Dieter draaide en die simultaan vertoond werd op het achterdoek.
Het heerlijke feest kende dus nog een extra apotheose wanneer Dieter Troubleyn gisteren de opbrengst van ABBAharmonia kon wegschenken aan het Revalidatiecentrum Pulderbos, voor kinderen en jongeren die een intensieve revalidatie nodig hebben.
‘Het is prachtig om zien hoe een gemeente zo meeleeft met het goede werk van REVA’, aldus een trotse Dieter. ‘Van de steun en hulp van het gemeentebestuur, over de bedrijven en middenstanders, tot elk individu dat een kaartje kocht om erbij te zijn. En zo komen we op dit mooie bedrag van 10.268 euro waarmee REVA zeker weer nuttige dingen kan doen.’
Dieter Troubleyn is een Radio DJ pur sang. Hij was amper 4, maar hij herinnert zich nog goed hoe in 1974 het iconische Veronica uit de lucht moest. Met een elektronische bouwdoos van de buurjongens maakte hij als kind z’n eerste radioprogramma’s die je 2 huizen ver kon ontvangen (en de rest van de straat had storingen op z’n TV). Op z’n 16 maakte hij z’n echte radio-debuut bij één van de populaire vrije radio’s in de buurt (Radio Flash waar ook Carl Schmitz begon en later ook Peter Verhoeven). Bij Radio Ace (Metropolys) werd hij een collega van Tros DJ Michel Orthier en maakte hij mee het New Beat programma Liquid Sky waar een piepjonge Yves De Ruyter letterlijk kind aan huis was. Toen in 1991 de legendarische radiostem Paul De Meulder hem vroeg om z’n team bij Radio 2 te komen vervoegen begon het ‘nationale’ werk. Acht jaar lang zou Dieter voor de VRT een hele reeks van Radio 2 programma’s presenteren. Van Radio Rijswijck over de TOP 30 tot de Zondagsclub samen met Ro Burms.
Mamma Mia begon een kwartiertje later. Om 5 voor 8 trok ons hele gezelschap naar de artiestenfoyer en ging iedereen, cast, techniek, productie en musici in een (voor ons onvoorstelbare) orde voor de buis zitten. Een trompetist van de militaire blaaskapel laat op z’n koperwerk ’the last post’ over het volgelopen plein schallen. Al die mensen daar, jong en oud, van allerlei kleur, gender en allooi staan met een adembenemende intensiteit en welgemeende sereniteit, de blauwdruk van de gemeenschap te zijn. Even ben ik nog afgeleid door het kraanwerk dat filmisch uitzwaait en -zoomt over de mensenzee als ware het een scene uit The Hunger Games. Om dan in een waarachtige vanzelfsprekendheid, alsof ik al jaren één van hen ben, de 2 minuten stilte te bewaren, ter herdenking van de doden. Het respect voor en de dankbaarheid aan de mensen die gestorven zijn, opdat de dag daarop de bevrijding kan gevierd worden. En iedereen doet mee, zonder morren, een samenhorigheid om trots op te zijn. In België hebben we daar een voetbalploeg voor nodig.